Dżakarta -- Prezydent Indonezji Joko Widodo. Propozycja Widodo, by w przyszłym miesiącu wstrzymać eksport surowej rudy z bogatego w zasoby kraju, przyciągnie inwestycje i doprowadzi do większej liczby miejsc pracy i rozwoju gospodarczego.
Po wprowadzeniu zakazu eksportu niklu w 2020 r. wygrał wielką grę. Indonezja odpowiada za prawie połowę światowej produkcji niklu, a zmiana polityki przyciągnęła chińskich i innych inwestorów chętnych do inwestowania krytycznego kapitału w akumulatory do samochodów elektrycznych i stal nierdzewną.
Ale sukces zakazu niklu zależy od siły Indonezji na światowych rynkach, co analitycy twierdzą, że jej brakuje, jeśli chodzi o boksyt, cynę i miedź, których eksport planuje zaprzestać od przyszłego miesiąca.
Zakaz eksportu w Indonezji ma na celu przyciągnięcie inwestycji w branżach niższego szczebla, tworzenie miejsc pracy i stymulowanie zwiększonych wysyłek bardziej wartościowych produktów. Dżakarta rozważa ewentualny zakaz eksportu około 20 towarów, w tym węgla, złota, srebra, ropy naftowej, gazu ziemnego i oleju palmowego, mając na celu zainwestowanie około 545 miliardów dolarów do 2040 roku.
Indonezja nie jest odosobniona wśród krajów bogatych w zasoby naturalne, poszukujących wyższych zwrotów ze swoich zasobów naturalnych. Ale był to „z pewnością jeden z pionierów we wdrażaniu zakazu eksportu minerałów” – powiedział Chowdhury. „Historia sukcesu niklu jest oznaką sukcesu w przesuwaniu się w górę łańcucha wartości dzięki zdecydowanej polityce”.
