Londyn, 26 marca (Argus) - Eskalacja konfliktu na Bliskim Wschodzie i zakłócenia w żegludze w Cieśninie Ormuz miały jak dotąd ograniczony bezpośredni wpływ na podstawy światowego rynku miedzi. Obecna reakcja rynku opiera się głównie na obawach makroekonomicznych, a nie na rzeczywistych zakłóceniach dostaw. Uczestnicy rynku stale oceniają wpływ konfliktu na przepływ siarki i kwasu siarkowego, szczególnie biorąc pod uwagę ich znaczenie dla produkcji miedzi metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej-elektrolizy (SX-EW) w niektórych częściach Afryki. Jednakże opinie branży wskazują, że ryzyko dla globalnych dostaw miedzi może być łatwiejsze do opanowania, niż początkowo obawiano się. „W tym kontekście rynek miedzi nie jest obecnie prawdziwą historią-poboczną podaży-, ale raczej odgórną-historią makro” – stwierdził uczestnik rynku. Od początku konfliktu cena miedzi na LME wykazuje tendencję spadkową. Wynika to głównie z obaw rynku, że rosnące ceny energii spowodują wzrost inflacji, opóźnienie obniżek stóp procentowych i ograniczenie popytu przemysłowego. Od czwartku referencyjna cena miedzi na giełdzie LME spadła w tym miesiącu o 8,3% do 12 189,50 dolarów za tonę. Jednak w porównaniu do metali szlachetnych, takich jak złoto i srebro (ze spadkiem o około 15-17%), ta korekta cen miedzi jest stosunkowo łagodna. Część uczestników zwracała uwagę, że biorąc pod uwagę obecną sytuację geopolityczną, reakcja rynku nie była tak intensywna, jak oczekiwano.
„Niektórzy uważają, że w porównaniu z obserwowanymi przez nas wahaniami cen energii reakcja na rynku miedzi jest stosunkowo łagodna” – stwierdził europejski handlarz miedzią. Ryzyko związane z dostawami siarki koncentruje się głównie po stronie podaży produkcji miedzi SX-EW w Afryce. Główna obawa dotyczy pozyskiwania siarki, która jest kluczowym surowcem do produkcji kwasu siarkowego, a kwas siarkowy ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania kopalń miedzi SX-EW w krajach takich jak Demokratyczna Republika Konga. Zakłócenie transportu siarki przez Cieśninę Ormuz wzbudziło obawy dotyczące potencjalnego ograniczenia dostaw kwasu siarkowego i jego wpływu na wydobycie miedzi w procesie ługowania kwasem. Jednakże wpływ ten nie jest równomiernie rozłożony w przemyśle miedziowym. Demokratyczna Republika Konga jest regionem o najwyższym ryzyku, ponieważ znaczna część produkcji miedzi opiera się na metodzie ługowania kwasowego. Z drugiej strony inne główne kraje produkujące, takie jak Zambia, są mniej dotknięte, ponieważ w większym stopniu opierają się na wytapianiu koncentratów miedzi niż na procesie SX-EW.
